Het brunchen 

 Een paar soorten brood een slaatje, door de secretaris persoonlijk in elkaar geflanst, soep en natuurlijk veel eieren. Na het brunchen werden er een paar partijen gebould waar bij de weergoden ons erg gunstig gezind waren. Tussen door was er natuurlijk pauze om de inwendige mens te voorzien van een natje en een droogje. Na de 2e pauze kwamen zelfs nog enkele leden vragen of er nog eieren een slaatje of soep was. Een teken dat het hun in het eerste deel goed gesmaakt had. Nadat iedereen uit gebould was trok de wedstrijdleiding zich terug om te beraadslagen wie er in aanmerking kwam voor een van de prijzen. Dit ging niet helemaal zoals werd verwacht. Het bleek dat de stand niet helemaal goed was ingevuld dus opnieuw beraadslagen. Toen de witte rook uit de schoorsteen kwam bleken de volgende personen in aanmerking te komen voor de prijzen. Voor de prijs van de beste dame moest er gedobbeld worden tussen Henny Pelle en Els Slomp. Els Slomp bleek de beste in dobbelen.

brunchen

De prijs voor de beste

De prijs voor de beste heer ging naar Remco Temmink en de troostprijs naar Jan Pelle. Toen dit allemaal achter de rug was gingen sommige leden er nog eens goed voor zitten en begonnen fanatiek te kaarten. Dat hierbij de gemoederen soms hoog opliepen spreek voor zich maar liep allemaal af met een sisser. Aan de andere tafel waren de leden de dag aan het evalueren en kwamen tot de conclusie dat alles goed verlopen was. Zo goed dat ze er nog maar eens een drankje op namen tot vreugde van de kantinebeheerder. Toen de taxi voor een van de leden kwam besloot iedereen solidair te zijn en ook te vetrekken en met een tevreden gezicht werd er afscheid genomen met de kreet “morg seet wie mekaar wa weer”.